Ανάλυση: Γεώργιος Παπασημάκης

Η πρόσφατη ανακοίνωση των Χούθι για την κατάρριψη σαουδαραβικού μαχητικού F-15 στην περιοχή Marib της Υεμένης —εν μέσω μπαράζ εκατοντάδων αεροπορικών επιδρομών από F-15 και Typhoon— αναδεικνύει την αδυσώπητη φύση ενός πολέμου φθοράς που μαίνεται στη νότια πτέρυγα της Αραβικής Χερσονήσου. Πίσω όμως από το επιχειρησιακό θέατρο, εκτυλίσσεται ένα βαθύτερο γεωστρατηγικό οξύμωρο που αφορά άμεσα την Ελλάδα και τη συνολική ισορροπία δυνάμεων.

Το Κενό της «Συμφωνίας της Μέκκας»

Στις αρχές Αυγούστου, Ριάντ, Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ επισφράγισαν τη λεγόμενη «Συμφωνία της Μέκκας» (Mecca Joint Defence Agreement). Ένα τριμερές σύμφωνο συλλογικής ασφάλειας με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής τύπου «Άρθρου 5», που φιλοδοξούσε να παρουσιάσει έναν αναδυόμενο ισλαμικό/σουνιτικό άξονα.

Στην πράξη, η συμφωνία αποδεικνύεται κενό γράμμα επιχειρησιακής προστασίας. Η Τουρκία αντιλαμβάνεται τη συμμαχία καθαρά συναλλακτικά: ως εργαλείο άντλησης σαουδαραβικών κεφαλαίων για τη δοκιμαζόμενη οικονομία της και ως αγορά-στόχο για την τουρκική αμυντική βιομηχανία (συμπαραγωγές UCAV Akinci, χρηματοδότηση του μαχητικού KAAN). Όταν όμως η Σαουδική Αραβία δέχεται πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές (όπως στο διυλιστήριο του Jazan) ή χάνει μέσα πρώτης γραμμής πάνω από την Υεμένη, η Άγκυρα παραμένει απόλυτα απούσα από το πεδίο. Δεν αναπτύσσει δυνάμεις, δεν παρέχει κάλυψη και αποφεύγει κάθε επιχειρησιακό ρίσκο.

Η Ελλάδα ως Πραγματικός Πυλώνας Ασφάλειας

Ενώ η Τουρκία πουλάει διπλωματικές διακηρύξεις και εξοπλιστικές υποσχέσεις, η μόνη χώρα που έχει σταθεί ενεργά και ουσιαστικά στην υπεράσπιση της σαουδαραβικής επικράτειας είναι η Ελλάδα.

• Επιχειρησιακή Παρουσία: Η διάθεση και μακροχρόνια ανάπτυξη της ελληνικής πυροβολαρχίας κατευθυνόμενων βλημάτων Patriot PAC-3 (Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας – ΕΛΔΥΣΑ) προστατεύει ζωτικές ενεργειακές και στρατηγικές υποδομές του Βασιλείου απέναντι σε βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise και drones καμικάζι.
• Αξιοπιστία Συμμαχιών: Η Αθήνα απέδειξε με πράξεις, μεταφέροντας πολύτιμο αμυντικό υλικό εκτός συνόρων, ότι αποτελεί αξιόπιστο πάροχο περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας.

Συμπεράσματα για την Ελληνική Στρατηγική

Το παράδοξο είναι εξόφθαλμο: Το Ριάντ υπέγραψε ένα βαρύγδουπο αμυντικό σύμφωνο με την Άγκυρα, αλλά στο πεδίο των πραγματικών απειλών, η Τουρκία ούτε μπορεί ούτε θέλει να της παράσχει πραγματική ομπρέλα. Αντίθετα, η ασφάλεια του σαουδαραβικού εναέριου χώρου συνεχίζει να στηρίζεται σε δυτικά συστήματα και στην επιχειρησιακή ικανότητα των Ελλήνων αξιωματικών και υπαξιωματικών.

Για την ελληνική διπλωματία και αμυντική πολιτική, το μήνυμα προς το Ριάντ πρέπει να είναι ξεκάθαρο και αταλάντευτο: Οι στρατηγικές σχέσεις δεν χτίζονται με ευκαιριακές διακηρύξεις που εξυπηρετούν τον νεοοθωμανικό αναθεωρητισμό της Άγκυρας, αλλά με εταίρους που έχουν αποδείξει έμπρακτα την αξιοπιστία τους στην πρώτη γραμμή της αποτροπής.